Sonntag, 26. Juni 2016

კერძო ინიციატივები / ერთი “კარგი სახლი” საქართველოში, გერმანია და რვა წარმოსახვა რეფრენის სახით

„ყველაფერი კარგადაა, უმუშევრობა არაა. ყველაზე მაგარი სოფელია“.  კისისხევის ერთერთი მაცხოვრებლის გამოსვლიდან 


წარმოვიდგინოთ რომ ეს ასეა. სანამ ამ ყველაფერს წარმოსახვაში მოვხაზავთ, მანამდე ორიოდე სხვა ამბავი.

- რა ღირს ბილეთი?
- სამიდან შვიდ ევრომდე, როგორც შეგიძლიათ ისე გადაიხადეთ

ასეთ დიალოგს ხშირად გაიგენობეთ ჰამბურგის ერთერთი კინოს სალაროსთან.
კინო-დარბაზი, სახელწოდებით Bmovie არაკომერციული ჩვენებებისათვის ჰამბურგი კულტურული ცხოვრების ერთი პატარა, მაგრამ ცნობილი ადგილია, რომელიც 30 წელია უკვე არსებობს.

წინამდებარე წერილის დაწერის სურვილისათვის იმპულსი ჰამბურგში ბოლო, ჩვენს მიერ Bmovie -ში ჩატარებული კინო-პროექტი იყო. რამდენიმე მაგალითით შევეცდები ჩემი გამოცდილებები საქართველოსა და გერმანიაში ჩატარებული პროექტების გარშემო გაგიზიაროთ:
რა არის არსებული განხვავება ამ ორი ქვეყნებს შორის, როდესაც მოქალაქეობრივ პასუხისმგებლობაზე, სამოქალაქო ცნობიერებაზე, თუ კერძო ინიციატივებზეა საუბარი. ამ წერილის მიზანი არაა ჩემეული გამოცდილებებით მყარი დასკვნების გამოტანა, თუმცა გარკვეული სურვილია გაზიარებისა და დისკუსიისათვის. ვფიქრობ, მსგავსი დისკურსი საქართველოში გვაკლია. თუ არ ჩავთვლით საციალურ ქსელებში კომენტარებს, რომელიც თავისი სპეციფიური დანაწევრებული ქრონოსით ვერ აღწევს ჯანსაღი დისკურსის ხარისხს. მას არ აქვს სინქრონულად მედია ფორმატების, აკადემიური ინსტიტუციების, სახელმწიფოებრივი ზოგადი ხედვის ისეთი შესაფერისი “ჯებირები”, რომელიც რომელიმე თემის გამთლიანებისთვის იზრუნებდა. ეს ერთერთი განსხვავებაა ევროპასა და საქართველოს შორის, ხშირად ერთსა და იმავე მიმდინარე თემების მსჯელობისას. ვფიქრობ, ხშირად გამოთქმული განსაკუთრებით საჯარო დისკუსიებისას აზრის სისწორეზე მეტად, უფრო მნიშვნელოვანი თავად მონაწილეობის მომენტის შეფასების და დისკურსის პროცესზე ზრუნვა უნდა იყოს.
განსხვავება ევროპასა და საქართველოს შორის ძირითადად მედია ფორმატების ხარისხსა და ინტენსიურობაშია, რაც საზოგადოების კომუნიკაციის კულტურას და ცნობიერებას მნიშვნელოვნად განსაზღვრავს.

წარმოვიდგინოთ კარგი ქართულით, სადა მანერებით და საინტერესოდ აგებული გადაცემები საქართველოს ეთერით და აქედან მიღებული ცვლილებები ჩვენს ყოველდღიურობაში.

მიმდინარე წლის მარტის თვე ზემოთ ხსენებული კინოდარბაზი დაეთმო ქართული ფილმების ჩვენებებს, რომელიც ჰამბურგში არსებული საზოგადოება “ლილე” -სა და Bmovie-ს ერთობლივი პროექტი იყო. ნაჩვენები იყო 16 ფილმი განაწილებული 12 დღიან პროგრამაზე. (იხ. პროგრამა: https://www.b-movie.de/programm/programm.php?programm=03/16) პროგრამის ერთერთი ნაწილი დაეთმო ქართველი (Videomage) და ევროპელი (VetoFilm) ვიდეოხელოვნების ნიმუშების ჩვენებას და მონაწილეთა შეხვედრებს.

ჩვენთვის, როგორც საზოგადოება “ლილე”-სათვის მსგავსი პროექტის ინიციატივა და თანამშრომლობა გაგრძელებაა მრავალწლიანი მუშაობისა. “ლილე” ჰამბურგში თავისი აქამდე განხორციელებული 150 პროექტით, გერმანიასა თუ ევროპის სხვა ქვეყნებშიც სხვადასხვა კოოპერაციების საშუალებით, მისი სიმცირის მიუხედავად, გერმანიაში ეტაბლირებული ინსტიტუციაა. “ლილეს” სახელით განხორციელებული პროექტების სია შეგიძლიათ აქ იხილოთ: http://lile.de/projekt-archiv/jahresberichte/zeitgeschichte/

კინოდარბაზი Bmovie კერძო ინიციატივა, რომელიც დაარსდა 1987 წელს. ის გაერთიანებაა ადამიანებისა, რომლებიც უხელფასოდ მუშაობენ. თავიანთ წესდებაში ხაზგასმულია კომერციული წნეხის მიღმა თავისუფალი სივრცის შექმნის სურვილი. Bmovie-ის არსებობა მიიჩნევა, როგორც დინამიური პროექტი, რომელიც ქალაქის კულტურის სამსახურში მყოფი ეს გაერთიანება ზედმიწევნით კარგად ემსახურება. პატარა, მყუდრო წინა ოთახი, ბარით, ყოფილი გარაჟის ეზო, სასიამოვნოდ განაწყობს ფილმის სანახავად მისულ სტუმარს, ხოლო 58 ადგილიანი დარბაზი, ტექნიკურად საუკეთესოდ არის აღჭურვილი, ისე რომ ყველანაირი ფორმატის ფილმის გაშვება შესაძლებელია. კომერციული კინოს მიღმა არსებობა, რასაკვირველია არ გამორიცხავს კომერციულ საქმიანობას, მაგრამ ეს უკანასკნელი ემსახურება პირველ რიგში Bmovie-ს, როგორც ინსტიტუციის შენარჩუნებას. პროგრამები ყოველთვიურად შერჩეული თემით გარკვეულ აქცენტს სვავს და კინოხელოვნების, საზოგადოებრივ-პოლიტიკური თუ რომელიმე პიროვნების შემოქმედებაზეა ფოკუსირებული. Bmovie- პროგრამებში ეტაბლირებულია და ცალკე გამოყოფილი დღეები ეთმობა აღმოსავლეთის თემებს (არაბული კლუბი), ლბგტ ფესტივალს, კინოჩვენებებს ყრუ-მუნჯებისთვის. Bmovie ჰამბურგში არსებული ყველა კინო-ფესტივალების პარტნიორია. თანამშრომლების მცირე ჯგუფში არავინ არაა უფროსი, ყველა ერთნაირად ინაწილებს გასაკეთებელს, ყველამ იცის, ვის რა გამოსდის უფრო უკეთესად და ამას მუშაობის ოპტიმირებისას ითვალისწინებენ. დალაგება, ტექნიკური მომსახურება, ბართან მუშაობა, რედაქტირება, გრაფიკული მომსახურება, ვებგვერდის მართვა, პროგრამების შედგენა, ეტაბლირებულ თუ სხვა ინსტიტუციებთან კოოპერირება, გაქირავებები. კინოთეატრის პატარა სივრცე ოპტიმალურად არის ათვისებული. კინოთეატრი Bmovie, თავის ნიშას, რომლის წარმომავლობა ჯერ კიდევ მე-20 საუკუნის 30-იანი წლებიდან მოდის, როდესაც ეკონომიკური კრიზისი დროს დაბალ ბიუჯეტიანი ფილმების გადაღება დაიწყეს, საბოლოოდ კი ცალკე ჟანრადაც ჩამოყალიბდა, რომელიც ფილმის პროდუქციის გაძვირების ყველა კომპონენტზე უარს ამბობდა.  
Bmovie -ს დაარსება, ისევე როგორც იქვე ახლო მდებარე კინოთეატრისა 3001, უკავშირდება 70-იანი წლებიდან დაწყებილ მემარცხენე სამოქალაქო მოძრაობას, როცა გერმანიის სხვადასხვა მეტროპოლებში შენობები იქნა დაკავებული. საინტერესოა, რომ ამ პერიოდში შენობების დაკავება უკავშირდებოდა სწორედ სხვადასხვა სამოქალაქო ინიციატივებისათვის საჭირო ფართობების მოთხოვნას.

წარმოიდგინეთ პატარა კინოთეატრები საქართველოს ქალაქებში, (როგორც ეს ადრეც იყო!) ამჯერად ადამიანების პატარ-პატარა ჯგუფების ინიციატივები, სხვადასხვა ნიშისა და პროფილის პროგრამებით!

ბრიგიტენშტრასეზე მდებარე Bmovie ჰამბურგის ერთერთ ე.წ. ალტერნატიულ უბანში St. Pauli-შია, აქ ცხოვრობდნენ და დაიწყეს კარიერა “The Beatles“ 1960 წლიდან. დღეისათვის ჰამბურგელებისათვის გარკვეული დამახასიათებელია ამ უბანში ცხოვრება, ხოლო ტურისტებისთვის - ერთერთი მიზანი დასათვალიერებლად. Bmovie-ის ისტორიაზე მასალების დასათვალერებლად ვესტუმრე იქვე ახლოს მდებარე ამ უბნის მაცხოვრებლებბის არქივს, რომელიც ასევე სამოქალაქო ინიციატივაა, ამ უბნის მაცხოვრებლების და 1987 წელს დაარსდა. ამ სტატიის ფარგლებში არქივის მუშაობის შესახებ მხოლოდ მოკლედ მსურს გავაცნო ქართველი მკითხველს იმ სურვილით, რომ მსგავსი ინიციატივები საქართველოს ქალაქებისა თუ სოფლებისათვის უაღრესად მნიშვნელოვანი, თუ არა ეგზისტენციალური მნიშვნელობისაა დღეისათვის. ასეთ, ლოკალურ საარქივო მუშაობას დიდი პოტენციალი გააჩნია არა მხოლოდ თაობებისათვის ინფორმაციების შესანახად, არამედ ტურიზმის თვალსაზრისით, საზოგადოების განვითარებისათვის სხვადასხვა საყრდენების შექმნისათვის.

80-იანი წლების დასაწისისათვის ეს უბანი მემარცხენეთა პოლიტიკურ სცენას წარმოადგენდა, მაგრამ კულტურულად უკვე საინტერესო აღარ იყო. პოლიტიკური ბატალიების მონაწილეებმა ეს პრობლემა კარგად დაინახეს.
არქივის სახით შექიმნა, როგორც თავად აღნიშნავენ- “ისტორიის სახელოსნო”. თავად ამ წარმოდგენით, რომ ეს სახელოსნოა (Werkstatt), ჩანს სურვილი, რომ თემები რელევანტური და სიცოცხლისუნარიანი იყოს საზოგადოებისათვის. ისინი აგროვებენ ყველაფერს, რაც ამ უბნის ცხოვრებას ეხება. არქივს ქალაქი ეხმარება 15 კვირიანი სამუშაო ადგილის დაფინანსებით. აქტივისტები აგროვებენ საკურსო და სადიპლომო ნამუშევრებს, თუ ის რაიმე კავშირშია ამ უბანთან. წლების მანძილზე ფოკუსი იყო ნაცისტური გერმანიის პერიოდზე, მაგრამ ახლა უფრო მეტად 60-70 წლების საზოგადოებრივ მოძრაობაზეა ყურადრება გადატანილი. ზოგი მოხალისე იკვლევს რომელიმე შენობის ისტორიას, რისი შედეგებიც ინახება არქივში. მუშაობენ მოსწავლეებთან, სკოლებში მაღალ კლასებშიც ეცნობიან უბნების ურბანული ცვლილებების თემებს, სკოლებიც სტუმრობენ არქივს. აარქივებენ ყველაფერს, რაც ფურცელზე შეიძლებაიყოს აღბეჭდილი. არქივის თანამშრომლები გამუდმებით მუშაობენ მასალების დიგიტალიზაციაზეც, აწყობენ ექსკურსიებს, სხვადასხვა ღონისძიებებს.
ჰამბურგში 20-მდე ასეთ  “უბნის არქივი” ითვლიან. მოგვიანებით დაარსებული არქივები სახელმწიფო დახმარების გარეშე, დამოუკიდებლადაც არსებობენ. St.Pauli-ის არქივში კინოთეატრი Bmovie-ის შენობის შესახებ ცნობები მოვიძიეთ 1966 წლის მისამართების წიგნიდან, რომელიც გერმანიაში 1760-იანი წლებიდან გამოდიოდა და მისამართების გარდა, მაცხოვრებლების საქმიანობაზე და მათ საკუთრებაზეც მოიცავდა ინფორმაციებს. ეს წიგნები განსაკუთრებული წყაროა და ალბათ გერმანული კულტურისათვის დამახასიათებელი. ქალაქის სახელმწიფო არქივში ეს წიგნები უმეტესად უკვე დიგიტალიზირებულია და ყველასათვის ხელმისაწვდომი.

წარმოიდგინეთ სოლოლაკი, ჩუღურეთი, ან სხვა ნებისმიერი უბანი თბილისში და აქ რომელიმე სახლსი ბინადადებული უბნის არქივი, მთელი თავისი პროგრამებით და აქტიურობებით!

Bmovie-ის რომ მივუბრუნდეთ, - ხშირად სწორედ ასეთი კინოთეატრების არსებობაა იმის გარანტი, რომ კინოხელვნებაის თანამედროვე ნიმუშები, რომლებიც არარენტაბელურობის გამო ფესტივალების შემდეგ აღარ ქირავდება, ნაჩვენებია მსგავს პროგრამულ კინოთეატრებში. ამრიგად, კერძო ინიციატივებით დაარსებული დარბაზები, სახლმწიფო დაფინანსების პროგრამულ კინოსთან ერთად (ჰამბურგში ასეთია კინემატეკი მეტროპოლისი, რომელთანაც სხვათაშორის ჩვენ მრავალწილიანი თანამშრომლობა გვაკავშირებს და ბევრი თემატური პროგრამები გვაქვს ნაჩვენები. იხ. საზ. “ლილეს” პროექტების სია) მნიშვნელოვან როლს თამაშობს ქალაქის კულტურული ცხოვრების მრავალფეროვნებისთვის. 

ჩვენი გერმანიაში გამოცდილებების საფუძველზე ბევრი მაგალითის მოყვანა შეგვიძლია სამოქალაქო ინიციატივებზე, ადამიანების ცნობიერებასა და დამოკიდებულებაზე საჯარო სივრცის მიმართ.
აქ მოყვანილი მაგალითები საზოგადოება “ლილეს” გერმანიაში განხორციელებული ბოლო პროექტია და თავისი თემატიკით, ვფიქრობ განსაკუთრებნით ეხმიანება საქართველოში, სოფელ კისისკხევში მიმდინარე პროექტს, “კარგი სახლი”.

ცოტაოდენი  რამ“კარგი სახლის” შესახებ:
2012 წლიდან გერმანიის მიგრაციის ფონდის (CIM) ფინანსური დახმარებით დაიწყო მუშაობა პროექტმა კისისხევში, რომელიც დღეს “კარგი სახლის” სახელს ატარებს. “კარგი სახლის” გაიხსნა 2014 წლის ნოემბერში. “კარგი სახლი” მდებარეობს სოფლის ცენტრში, ყოფილი უნივერმაღის შენობაში, რომელიც კაპიტალურად გარემონტდა (ამ საკითხზე იხ. ქვემოთ), შეძენილი იქნა საბაზისო აღჭურვილობა და შენობა მთლიანად   მოსახლეობის სამსახურშია. აღსანიშნავია, რომ “კარგი სახლი” დღევანდელი სახით არ იყო ჩაფიქრებული პროექტის ავტორებისათვის. თავდაპირევლად პროექტი ეხებოდა სოფლის ცენტრის რევიტალიზაციას, სადაც გეოგრაფიულად და შინარსობრივად საზოგადოების ცნობიერება უნდა იყოს ასახული.
კისისხევის ცენტრი განსაკუთრებულია და გამოირჩევა თავისი ისტორიით. ისტორიული და დღევანდელი ნაგებობების ხელსაყრელი განლაგებით საზოგადოებრივი-კულტურული ცხოვრების კონცეტრირება ცენტრში ბუნებრივი მოცემულობაა. ამ მოცემულობის გააზრება გამოკვეთილი პოლიტიკური ხედვის გარდა, მოითხოვს ადგილზე საჯარო კომუნიკაციას, მოსახლეობასთან ერთად მუშაობას.
ამ თემაზე გთხოვთ იხილოთ ავტორის სტატია “სოფელი-სახელმწიფო სტრატეგიის საფუძველი.” (http://einblickgeorgien.blogspot.de/2014/11/blog-post_20.html)
თავდაპირველი პროექტის იძულებითი ცვლილებების მიუხედავად სამუშაო თემები, უცვლელი დარჩა: სოფლის არქივზე მუშაობა, - მასალების მოძიება და დიგიტალიზაცია, საგანმანათლებლო პროექტები, ხელოსნობის ხელშეწყობა, - ტექსტილის სახელოსნოები, სოფლის ისტორიულ მემკვიდრეობაზე ზრუნვა, სამეცნიერო კვლევები ხელშეწყობა, მედია-სახელოსნო, Recycling, და სხვ. ერთი სიტყვით, „კარგი სახლის“ კონცეფცია ემყარება პოლითემატურობას და რამდენადაც შესაძლებელია, მათ სინქრონულობას. სიმბოლურად, სწორედ ისე, რასაც ნებისმიერი ადამიანისათვის „სახლი“ წარმოადგენს. რაც არ უნდა მონოთემატურობით გამოირჩეოდეს ადამიანი საჯარო სივრცეში, - ის საკუთარ სახლში პოლითემატურობას ცდილობს. ასეთია ყველა სახლი, სადაც ხელოსნობიდან დაწყებული, რომელიმე თეორიული და პრაქტიკული ცოდნებს შორის საზღვრები დაწესებული არაა. ასეთი მდგომარეობა პირად გარემოში,  საკუთარ სახლში ბუნებრივი მდგომარეობაა.

წარმოიდგინეთ საქართველოს სოფლებში, მთაში და ბარში ღამით, ციმციმა კერები, „კარგი სახლები“ და სისხამ დილით შემხვდერი, გზაზე მიმავალი მცოდნე, ბეჯითი ვინმე ადამიანი

რა მდგომარეობაა დღეისათვის 2 წლის წინ დაარსებულ “კარგ სახლში” და რა გამოცდილებები გვჭირდება?
წინამდებარე სტატიაში გვსურს მივანიშნოთ განვითარების შემაფერხებელ საკითხებზე. ამ სტატისს მიზანი არაა იმ მოვლენების ანალიზი, რაც პროექტის მანძილზე გამოვიარეთ, მაგრამ სურვილია კრიტიკული ფოკუსისისათვის, ასევე გვსურს ჩვენი მზად ყოფნა თვითკრიტიკისთვის დავადასტუროთ.

ის ფაქტი, რომ პროექტი “კარგი სახლი” ჯერჯერობით მაინც არსებობს ალბათ გარემოებების მიხედვით წარმატებად შეგვიძლია ჩავთვალოთ.
 მაგრამ ასეთი წარმატება გულს არ გვიხარებს.
“კარგ სახლის” დაარსება ემთხვევა პოლიტიკური ცვლის პერიოდს, ხოლო მისი, შემდგომი ეტაპის ბედი, კვლავ საარჩევნო კამპანიის პერიოდს. ამ ორ მომენტს შორის პროექტს სხვადასხვა კერძო მხარდამჭერი გამოუჩდა, ჩვენს ყურამდე აღწევს გამოთქმული სიმპათიები. ყოველი მხარდამჭერის დიდი მადლობლები ვართ და პროექტის არსებობა მათი დამსახურებაა.

პოლიტიკური გარემოებების გამო შექმნინლი მიზეზები სამუშაო პროცესების გართულების აღვნიშვნისას არგუმენტად რასაკვირველია გამოდგება, მაგრამ სწორედ აქ ჩანს ჩვენი ქვეყნის ფუნდამენტური პრობლემა: უწყებებში საქმის წარმოების გადაბარების კულტურა, პროცესების სათანადოდ დოკუმენტირება მიუხედავად ბოლო ათეულ წელიწადში გარკვეულ ეტაპებზე წინსვლისა  - არადამაკმაყოფილებელია.
დღემდე ვერ შევძელით ვინმეს დაინტერესება პროექტის აქამდე ნამუშევრით, რომელიც ოპტიმალურად გამოყენებული იქნება, გათვალისწინებული  და დაკავშირებული სხვა ინიციატივებთან. მაგალითისთვის დავასახელებ “კარგი სახლის” ფარგლებში ერთერთ თემას,- არქივირება და რეგიონალური კვლევები. ეს საკმაოდ სოლიდური მასალა ელის სათანადოდ გამომზიურებას. ამ მასალებზე მუშაობის გაგრძელება რჩება ჩვენს პრიორიტეტად, მაგრამ ავღნიშნავდი, რომ აქამდე ნამუშევრის შეფასება, არათუ დიდი სტიმული იქნებოდა მონაწილესათვის, არამედ ახალ პერპექტივებს კარგად გამოჩენდა.
პროექტის ვებგვერდზე (http://ourvillage-kisiskhevi.org.ge/) შეგიძლიათ გაეცნოთ ჩატარებული პროექტების სიას.
ვფიქრობ, იგი ასეთი მცირე საშუალებებითაც, საკმაოდ შთამბეჭდავია.
პროექტის ვებგვედზე არსებულ პორტალ “დოკუმენტაცია” - ში ხელმისაწვდომია პროექტის მსვლელობის შესახებ საჯარო მიმოწერა და სხვა დოკუმენტაცია, რომელიც ნებისმიერ დაინტერესებულ პირს, საჭიროების შემთხვევაში შეუძლია გაეცნოს პროექტის არასრულ, მაგრამ მნიშვნელოვან ეტაპებს.

წარმოიდგინეთ არქივის ამ მასალების საინტერესო დოკუმენტაციაში თავმოყრა! საგანმანათლებლოც, ტურისტისთვისაც და საშვილიშვილო საქმეც!

სახელმწიფო სტრუქტურების მუშაობა, სამუშაო რუტინა, ხანგრძლივ ვადაზე აგებული ხედვა,  რასაკვირველია დიდი წილით განაპირობებს საზოგადოების განვითარებას, მაგრამ საამისოდ ქვეყანას თავად  უნდა სურდეს ისეთი სახელმწიფოს სადავეებთან ყოფნა, სადაც მოქალაქეები ინიციატივას იჩენენ. სამოქალაქო ინიციატივებს დაფინანსებული ტრენინგები არ შველის, არც ერთეულების პირადი მაგალითი, თუ ის შესაბამისად სოლიდარული და გაზიარებული არაა. მაშ შეკრული წრეა?

ევროპული გამოცდილებების გადახედვა და ამ სტატიის დასაწყის პირველ ნაწილში მოთხრობილი ორიოდე მაგალითიც გვაჩვენებს, რომ სახელმწიფოსა და საზოგადოებას შორის ყოველთვის ჰარმონიულ ბალანსი არ არის. ის დღესაც არ იმყოფება, მაგრამ საქართველოსაგან განსხვავებით დღეისათვის ევროპაში პასუხისმგებლობის სიმძიმე ბევრად მეტად, ვიდრე აქამდე გაზიარებული და გადანაწილებულია. ალბათ ეს შედეგი მოიტანა  60-იანი წლებში დაწყებულმა მასშტაბურმა საზოგადოებრივმა ძვრებმა სტატიის წერის დროს კი ევროპა ახალი, ეპოქალური გამოწვევების წინაშე,- უკვე იძულებით დადგა: Brexit. ახლა, როგორც არასდროს, სწორედ ეს განაწილებული და გაზიარებული პასუხისმგებლობაა ყველაზე მნიშვნელოვანი უნარი, რითიც მომდევნო დიდ პოლიტიკურ რყევებს უნდა გაუძლოს ევროპამ.
საქართველოს, ახლაც როგორც ყოველი ნეგატიური თუ მნიშვნელოვანი მოვლენების ფონზე, ისევ აქვს კარგი შანსი საკუთარი სათქმელისათვის, საკუთარი გასაკეთებელის გულისყურით მიყოლისათვის.

“კარგი სახლის” მაგალითზე საქართველოში საზოგადოებრივი განვითარებისათვის მოსახლეობის ინერტულობა ერთერთ მთავარ პრობლემად რჩება, რომელიც ლოგიკურად ებმება საქართველოში არსებულ კომუნიკაციის კულტურის დაბალ დონეს. პროექტის არსებობის მანძილზე ვერ შეიქმნა ელემენტარული საინფორმაციო სისტემა. მიუხედავად ჩატარებული დიდი სამუშაოსი (იხ. ღონისძიებების სია) მოსახლეობის უმეტესობამ არც კი იცის, რა ხდება მის სოფელში, ცენტრში მდებარე შენობაში. მრავალი შეხვედრების მიუხედავად მათთვის არ არის გასაგები, რომ ეს შენობა საჯაროა და მოსახლეობისთვისაა განკუთვნილი. მათ   ნებისმიერი ინიციატივით შეუძლიათ ამ სივრცის გამოყენება, მაგრამ იკვეთება ხელის შემშლელი ფაქტორები: ხალხს არ სჯერა, რომ ეს მათთვისაა, ჯერჯერობით არ ჩანს რაიმე ინიციატივა, ადამიანებს არ გააჩნიათ საკმარისი უნარები რომელიმე იდეის განხორციელებისათვის.
ასეთ ლოკალურად გამოკვეთილ პროექტში მოსახლეობის მხრიდან უნდობლობა, სიფრთხილე, ფლეგმატურობა და ინფანტილურობა  ასახვას  საქართველოს ზოგად მდგომარეობას.
აღწერილი მოვლენები დიდწილად საბჭოური მემკვიდრეობაა, რომელიც დღემდე აქტუალურია: უშუალო, იმ წუთას სარგებლის გარეშე მონაწილეობას ადამიანებისთვის აზრი არ აქვს და, აქედან გამომდინარე, დამოკიდებულება მხოლოდ მომხმარებლურია. მაგრამ საბოლოოდ საერთო საქმეში არ მონაწილეობით ზიანდება ყველას პერსპექტივა. ეს დამოკიდებულება განსაკუთრებული სიმწვავით სწორედ შენობასთან დაკავშირებით გამოჩდა. თავდაპირველ ვერსიაშიც, - როცა შეუძლებელი შეიქმნა არსებულ საინტერესო ისტორიულ ნაგებობების ახალი შინაარსით გაცოცხლება (იხ. სტატიები და დოკუმენტაცია) და ასევე, პრობლემატური სარემონტო სამუშაოების პროცესში, - როცა “კარგი სახლის” გახსნა მოგვიწია, ისე რომ ის ბევრი ნაკლოვანებების გამო ოფიციალურად არ ჩაგვიბარებია.

 “კარგ სახლს” სხვადასხვა NGO-ები უკვე სტუმრობენ. ასეთი პარტნიორებები ჩვენთვის ყველა უკლებლივ მისასალმებელია. აქამდე მცირედი გამოცდილებით დასკვნების გამოტანა არ გვსურს, მაგრამ შეინიშნება შემოთავაზებული და ჩატარებული თემების ერთგვაროვნება, რომელიც ძირითადად ძალადობისა და გენდერულ თემებს ეძღვნება. ეს პრობლემები რასაკვირველია არსებობს საქართველოში, ოღონდ გვსურს ავღნიშნოთ, რომ პრობლემის მოგვარება, მხოლოდ მისი აღნიშვნით და ტრენინგით არ ამოიწურება. პარალელურად საჭიროა ესთეტიკური შეგრძნებების გაღვივება და განათლების განვითარებაზე ზრუნვა. წინააღმდეგ შემთხვევაში მსაგვსი ტრენინგები მხოლოდ ფორმალურ ჩარჩოებში რჩება და საბოლოოდ სამოქალაქო ინიციატივების  გაღვივებას არ ემსახურება.

სტატიის დასაწყისში მოყვანილია სოფლის ერთერთი მაცხოვრებლის ციტატა -„ყველაფერი კარგადაა, უმუშევრობა არაა. ყველაზე მაგარი სოფელია“-   ჩვენი აზრით ეს ფრაზა სიმპტომატურია და პირდაპირ აგრძელებს საბჭოურ  ტრადიციას. ეს ინფანტილური დამოკიდებულება შეიმჩნევა ასევე სოციალურ ქსელებში კომენტარების გადახედვისასაც, ამ შემთხვევაში სოფლის მდიდარი ისტორიული წარსულიდან შემორჩენილ ძეგლებზე, რომლებიც ჩვენს პროექტამდე აღწერილი და დოკუმენტირებული არც ყოფილა. (იხ. “კარგი სახლის” პროექტის ფარგლებში კისისხევის ხეობის ისტორიული ძეგლების კვლევა/დოკუმენტაცია) ფოტოებზე მიწერილი აღფრთოვანებით და სიამაყით გამოთქმული წინადადებები სიმპტომატურია, სადაც მათში ვერ ნახავთ თუნდაც სიტყვიერ სურვილს ამ ძეგლების გადასარჩენისათვის.

წარმოიდგინეთ რომ მართლაც „ყველაფერი კარგადაა, უმუშევრობა არაა. ყველაზე მაგარი სოფელია“! შენს გვერდით ადამიანი მაღალფარდოვანი ფრაზებისა და მატერიალური სურვილების მაგივრად, სისადავეში (ესე იგი ქართულ კულტურაში!) ხედავს ღირსებას, რაც ასევე შენც გადმოგედება!

რასაკვირველია, აქ გამოთქმული ზოგადი კრიტიკა არ შეიძლება იყოს საყოველთაო. გამონაკლისი ყოველთვის არის. ასეთი ადამიანი, - მოქმედი ფიგურა, რომელიც  გარკვეულ როლს თამაშობს დროის მსვლელობისას, - გვხვდება ყველა ქვეყნის ისტორიის ფურცლებზე, სხვადასხვა მნიშვნელოვან ეტაპსა თუ გარემოებებში

ჩვენი გამოცდილებების მიხედვით, შემაჯამებლად გვსურს ავღნიშნოთ, რომ ჩვენნაირი პოლიტიკური ბატალიებით გადაღლილი და მდარე ხარისხის მედიით დატვირთული საზოგადოების განვითარებისათვის საჭიროა ადგილზე და ლოკალური თემებზე ინტენსიური მუშაობა. ყველა ეს ერთი შეხედვით პატარა თემა შეიძლება დიდი შედეგების მომტანი იყოს.
პირველ რიგში სკოლებში, ახალგაზრდობასთან და მოსახლეობის ცალკეულ ჯგუფებთან არის საჭირო ინტენსიური მუსაობა, მაგრამ როგორც გამოცდილება გვიჩვენებს, ამ მუშაობის საფუძველს ზოგადი საზოგადოებრივ-პოლიტიკური კონსენსუსი უნდა წარმოადგენდეს.

ყოველდღიურობის თემა  უნდა ჩამოშორდეს პოლიტიკურ კონიუქტურას და ვეცადოთ კეთილგანწყობილი დისკურსით, სხვადასხვა ფორმატებში, რაც მთავარია განვითარების სურვილით, მედიითა თუ აკადემიური მუდმივი ანალიზის თანხლებით პრაქტიკულ ნაბიჯები გადადგმა ერთდროულობაში უნდა იყოს მოყვანილი. სოციალურ ქსელებში აქტიურობა, მხოლოდ ნაწილობრივ გვაძლევს ამის საშუალებას, ხშირად კი პირიქით, - მომსწრე ვართ დიალოგების, რომლებიც მხოლოდ თემების დაკნინებას ან ინფანტილურ ვიშვიშს ემსახურება. საზოგადოების განვითარებისათვის საჭირო საკომუნიკაციო გარემოს შექმნა სახელმწიფოს კულტურის  პოლიტიკის მთავარი ამოცანა უნდა იყოს. ამ მიდგომის გარეშე ვრჩებით მდარე, სკანდალებითა და ბრალდებებით გაჯერებული პოლიტიკური ბატალიების შემყურე, სადაც ყველა წამოწყება მტრულ გარემოცვაში ექცევა ხან გულგრილობით, ხან გადაღლით,  პოლიტკონიუქტურაზე გამოკიდებული თუ უბრალოდ უცოდინრობით.

წარმოიდგინეთ რომ ეს სტატია ბევრმა წაიკითხა, ბევრმა გააზიარა, ბევრმა გადაწყვიტა დაინტერესდეს „კარგ სახლის“ ბედით, ბევრი მიხვდა რომ ეს „კარგი სახლი“ ბევრი კარგი სახლისთვისაა, ის ყველასია და მისი კარი ღიაა! ზოგმა ნიჩაბი აიღო, ზოგი ჩვენი უვარგისადგაკეთებული წყლის გაყვანილობის ხარვეზით დაინტერესდა, ზოგი რომელიმე პროექტისა თუ თემის „ნათლია“ გახდა და ამ ყველამ თქვა: ჩვენ თვითონ მივხედავთ ყველაფერს, სხვა "კარგ სახლებსაც" ავაშენებთ, ნუ გეშინია, მარიკა!  

26.06.2016






Montag, 18. April 2016

Red and Hot / Der frühe Jazz in der Sowjetunion

Red and Hot
Der frühe Jazz in der Sowjetunion

Autorin: Marika Lapauri-Burk

Gesendet: 03.04.2016 Dradio Kultur

Samstag, 16. April 2016

Biogeografie der Landschnecken der Kaukasusregion

Interview mit Prof.Dr. Bernhard Hausdorf
Schnecken sind nicht als besonders agil bekannt. Doch genau damit sind sie besonders wertvoll für die biogeografische Forschung: Wo man sie aufsammelt, sind sie in der Regel auch heimisch – im Gegensatz zum Beispiel zu einem Schmetterling auf Durchreise. Ihre Verbreitung, ihre Anpassungen an die Umweltbedingungen und ihre vielfältigen Erscheinungsformen können wichtige Fragen der Artentstehung beantworten. Ein Team des Centrums für Naturkunde (CeNak) hat im Kaukasus ein entsprechendes Forschungsprojekt durchgeführt und präsentiert seine Arbeit ab März in einer Sonderausstellung im Zoologischen Museum.

Autorin: Marika Lapauri-Burk

Freitag, 12. Februar 2016

ჩანაწერები&ლირიკა. მარიკა ლაფაური

ჭიანჭველას ფიქრები ორშაბათ დილას წყნეთიდან თბილისამდე


შენ კაცი ხარ და მე ჭიანჭველა
შენ ღვინოსა სვავ და მე წყალს,
შენ ქუდი გხურავს  კაცობის,
მე კი ანტენით დავდივარ,
შენ ერთად ხედავ ყველაფერს,
მე კი დეტალს და ნაწილებს.
შენ თავს იმართლებ როდესაც-
ტილის ზეაღსვლის ამბებზე
ანდაზებს გვითხზავ ხალხურად.
მე კი რწყილებთან ვმეგობრობ,
თოკსა ვგრეხთ ძმობის მანტრითა.
მე ჩემი ცოდნით დავდივარ
ტექტონურ კიდე-ბზარების გასწვრივ,
შენ ქუდი კი გხურავს (ხანდახან)
მაგრამ მუდამ რაღაცა გზას ეძებ.
მე ჩემი ტრადიციითა სახლებს ვაშენებ ქალაქურს,
შენ კი სოფელი მოსპე,
ხეებს ჭრი, გინდა რომ გა-ურბანულდე.
თან ტრადიციებს დასცინი,
რაღას ეტაკო არ იცი.
რა დაგარიგო, რა გითხრა,
"კაცური კაცო", (ეს ვინ მოიგონა…)
შენ ჩემი ენა არ გესმის.

……. ეჰ……




12.02.2016


საგაზაფხულო ფხლის დამზადება. "როცა აყვავდება ია"
მე თქვენ გასწავლით ერთ კარგ რეცეპტს:
მწიფე ბროწეულს კანს შემოაცლით, და-
თუ შეეცდებით მის გაფცქვნას ფრთხილად და თანაც ბასრ დანას იხმართ,
ნახავთ, როგორ გავს ტვინის ხვეულებს, - მარცვლების რიგი კრიალა კანით.
დაიწყეთ მისი მარცვალ-მარვალ დაშლა და გაჰყევით ფიქრებს.
(აბა, ტყუილად ხომ არ იდგები)
წარმოიდგინე, თითო მარცვალი, თითო აზრია შენი.
რაც გიცხოვრია და რაც გინახავს
ეს ყველაფერი, - აი მარცვლებში.
ამ დროს მიხვდები, რომ ბროწეულის მარცვლები
ბევრად მეტია, ვიდრე შენი აზრები.
აქ შეგიძლია შეწყვიტო ის გზა,
სადაც მანამდე ფიქრებს გაჰყევი.
იმედია, რომ ეს გზა, არ იყო გრძელი
და უკან მოსვლისთვის ჯადოქრების ფოკუსნიკობა -
(რომლებიც სხვათაშორის შენს კედლებში, მანდვე მაცივართან,
ყოველი შემთხვევისათვის უჩინმაჩინად დამწკრივებულან)
- არ დაგჭირდება.
გირჩევ კიდევ, ხშირად სველი ტილოთი იწმინდო ხელი,
რადგან გაწებილი თითებით
ბროწეული, ოდნავი ხელის მოჭერით, წითლად წვენს ასხავს.
თავად რეცეპტი კი იის ფხალია, 
ოღონდ სადაც
ორი მესამედი ვარდის ფურცელი უნდა ერიოს.


21.03.2016
ზამბახის ხე
.რაც არის ღამით
არ არის დღისით,
მაგალითად, ზამბახის ტყე.
ღამით ბნელა,
დღისით კი არა.
ლურჯი ზამბახი დილით რომ ჰყვავის
ღამით ის თურმე ანათებს უკუნს.
დღეს თავისი გან-რიგი აქვს,
ღამეს კი არა.
– ისევე როგორც სიკვდილს.
დღისით თუ რამ კმაყოფით გაზომილს
ღამით საზღვარი ეშლება, –
ისევე როგორც სიცოცხლეს?
დღისით მოხურული კარები
ღამით დაგხვდება ღია
და დაინახავ ზამბახის უზარმზარ ხეებს,
ხოლო, მის ძირას მოსაუბრე ვიღაც მომღიმარ სტუმრებს.
დღისით ნანახი სასწაულები
თუ სუნთქვას გიკრავს გან-რიგებს შორის,
(პენი-მარკტის რეკლამები,
რადიოში მოცარტის მუსიკა)
ღამით ისუნთქავ ბლანტ და ნოტიო
ზამბახისა და მთვარის სხივებს.
ამ დროს ივსები ღამით, როგორც ჭურჭელი, თუ დოქი იქნებ,
რომელიც დღისით ღვინით აავსეს.
და მაშინ იცი ერთი რამ:
ეს დიდი, ლამაზი ზამბახის ხე, 
საფლავზე იზრდება თურმე.


23.03.16
დაანონსებული ევენტი „განწირულობა და გამკვრივება“ 
ვირტუალური პასიონები

წირული, წირული, გან-წირული,
წრიული, წრიული, გან და განა,
სტიური, სტიური, ინტენსიური,
ვრება, ვრება, ცხოვრება ძვრება.
ცხოვრებას ძვრება ცხოვრება,
ება, ება, გება, მება,
სიტყვებს სჭირდებათ "გან"
და ამიტომ ვიცეკვოთ გან და გან
მაშინ ებას, გებას და მებას, 
დაემატება გან-ება
გან-გება,
გან-მება,
მკვრ, მკვრ, განას ვთხოვ გან-ს
და განმკვრივდება ცხოვრება,
ცხო, ცხო, - განცხ (რ)ობით 







Dienstag, 5. Januar 2016

ნესტან ბაქრაძე Nestan Bakradze გახსენება










https://www.youtube.com/watch?v=_7Z1SRdNvPE



ამონარიდი ფბ-ის კომენტარიდან:
თორნიკე, მეც არ შემიძლია საუბარი და ამან მიკარნახა უფრო მეტად ეს ფორმა. ამიტომ მადლობა გოგოებს, დინის, ლიკას, ცირას, რომელთათვისაც ზუსტად ასეთივე დამოკიდებულებაა და მიუხედავად ამისა შეეცადნენ საუბარს. და ირაკლის, ასევე დათოს და რეზოს. ჩემთვის ეს ყველაფერი იმიტომაც არის ასე მტკივნეული რომ მთელი ეს ჩვენი "საოგრანო" წლები ყოველდღიური ინტენსიურობით გავატარეთ, რომლის წარმოდგენა გარეშესთვის შეუძლებელი მგონია. ეს არის უმეტესად მიზეზი ჩემი საქართველოდან წასვლისა და ყველაფერი რაც გადამხდენია შემდეგ. /// მინდა დავამატო, რაც შეიძლება ამ გახსენებით გამოკვეთილი არ არის, რომ ნესტანი არაა მხოლოდ ჩვენთვის დაუვიწყარი ადამიანი, არამედ ის თავისი არტისტული, შემოქმედებითი მოღვაწეობით საჯარო პირია. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ჩანაწერები არ გვაქვს, დღეს რომ თბილისის ორგანი მილებად დაშლილი სადღაც არაა, ეს მისი დამსახურებაა, მინდა ვთქვა რომ ჩემიც, ნესტანის შემდეგ. იმიტომ რომ ჩემი მოტივაცია მეტწილად ნესტანის გვერდით დგომა იყო. ერთად საქმის კეთების სურვილი. ამ კონსტალაციაში დაბრუნდა ასევე მაშინ ნანა რუხაძე და ისევ დაიწყო დაკვრა ჩვენი ხათრით. ნანას დაბრუნებაც ნესტანის დიდი მონდომების გამო მოხდა. /// ჩვენი, ვისაც აღელვებს საქართველოს საჯარო სივრცე, მგონია რომ გვევალება ასეთი ადამიანების ღვაწლის ცოდნა მაინც. მარტო ნესტანის დაკრული იმოდენა საორგანო ლიტერატურა რად ღირდა! ფრანგული მუსიკა, თანამედროვე, ბახი ფაქტიურად მთლიანად, ადრეული ბარიკო! ამ მოკლე დროში ეს გიგანტური შრომაა. ახლა მითუმეტეს ვიცი ეს! და არავინ რომ არ იცის, თუ რა პირობებში ხდებოდა ეს ყველაფერი! /// ჩემი პირველი კონცერტი მანდ თბილისში გერმანიის შემდეგ ნესტანს ეძღვნებოდა. აქ თუ რაიმე დამიკრავს ასევე. ვწუხვარ რომ შეუგნებლობის გამო არ შედგა ჩემი დიდი ნამუშევარი და საქართველოსთვის მომზადებული პროექტი თავის დროზე, ბაროკოს ინსტიტუტის დაარსებისათვის, რომელსაც მინდოდა ნესტანის სახელობის ყოფილიყო. ეს ჩემთვის წინა ყველაფერზე დამატებული ტრამვა იყო. რატომაა ეს ყველაფერი მნიშვნელოვანი? სწორედ იმიტომ, რასაც პოლიტბანაკებად დაყოფილ საქართველოში ხშირად მოთქვავენ, მაგრამ სამწუხაროდ არავინ არაა კონსეკვენტური,- ყველაფერი ცარიელ ადგილას იწყება. ცარიელი კი იმიტომაა რომ დანახვა არ გვსურს. /// ყველას დიდი მადლობა, ვინც მოუსმინა ჩვენს გულისტკივილს. ნესტანი ჩემთვის ყოველთვის იმ მასშტაბებში დარჩება, როგორც მამაჩემმა მასწავლა, სადაც ერთგულება პირადი ურთიერთობიდან გადის და შენს შნოზეა მისი სიგრძე. გკოცნი ბევრს!

Mittwoch, 2. Dezember 2015

ლირიკა&ჩანაწერები/მარიკა ლაფაური

18.01.2015
სელფი
ამ ლექსს წარსული არ აქვს, რადგან "სელფია" შიგ ნახსენები, 
ის მხოლოდ დღევანდელია და არც სამომავლოდ ვარგა. 
მინდოდა მენახა თავი, როცა თვალები მხუჭავს. 
(ეს სიტყვა "მხუჭავს" ადგილზე მჭმუხავს, მაგრამ მას აღმოჩენაც ახლავს ასო "ჭ"- ს მდებარეობის.) ჰოდა დავხუჭე თვალი, ვითომ ვარ მკვდარი და გადავიღე სელფი. 
რაზეც ვიფიქრე ჩამოვწერ, მხოლოდ სიტყვებად ცალკე: 
კვირა, უსაქმურობა, საქმეების სია, ეს თან რომ გალურჯდება, 
არასოდეს, სიღრმე, თვალი, ლამაზი, ლაზო, ეს თაროები, ცა, 
უსასრულობა და სხვა... 
კიდევ ბევრი სხვა..


18.01.2015
აივანი
როცა ვიყავ ახალგაზრდა, გავდიოდი აივანზე, ვუყურებდი აისს და ვუყურებდი დაისს. 
ვიყურებოდი ქვევით, რადგან სახლი გზაჯვარედინზე იდგა. 
ველოდი ვინმეს, (რასაკვირველია) ზღაპრიდან მოსულს, რადგან ვიცოდი: 
ისინი გზაჯვარედინზე მოჰყავს განგებას. 
ვხედავდი ყველას, ზოგს ხილ-ბოსტნის რიგში პირდაპირ, 
ვხედავდი მათაც, ვინც მოსულიყო სპეციალურად, საუკეთესო პრაღის ტორტის საყიდლად. 
ახლა როდესაც ახალგაზრდა აღარ ვარ, 
არ გავდივარ აივანზე, ოღონდ თავს ვიმტვრევ - ვარ გზაჯვარედინზე, თუ ვარ გზაჯვარედინი. 
ჩაის კი ვსვავ და ესე იგი თავის მაგივრად მგონი რაღაც სხვა დამტვრეულა.

18.01.2015
 დაფნა
ვისუნთქავ დაფნის იმ სურნელებას, რომელიც ჩემი თავიდან მომდის, 
არეულს თმაში, ჩახლართულ ტოტებს ჩემი მეგობარი ყვავი ზედ რომ ისვენებს. 
აღარ მტკენს სახეზე ყვავის ბრჭყალები და აღარც შიში მაქვს რომ გაფრინდება. 
ქვიშა და ქარი, (სინამდვილეში მიწა უბრალო) აშრიალებს დარჩენილ დაფნას.
 (აქ შესაძლოა ვინმეს ლობიოც გაახსენდეს) 
და მგონი ბოლო ფოთოლიც აი ახლა მოსწყდება და დაიფშვნება. 
მე კი ვიჯდები და კვლავ ყვავს დაველოდები, დაფნის სურნელში, 
მოყვარული საიდუმლო მისი შავი თვალების. 

18.01.2015
პლაზმა
ახლა საღამოს, როცა მე ვსტირი და ვუყურებ გამორთული ტელევიზორის ეკრანს, 
ვიცი მხოლოდ რომ მას პლაზმა ჰქვია და ჩემთან ერთად მას ღუნვადი ტორშერიც მისჩერებია.


30.01.2015
ტონიკა
ამ საღამოს, წეღან, როცა ვჭრიდი ხახვს,
შეერია ერთმანეთს ნამდვილი და ხახვის ცრემლი, 
ზუსტად ისე, როგორც ყოველთვის, 
დღეს ღამე, ღიმილს ღიმილი, ოღონდ სხვადასხვა, 
სიზმარს სიზმარი, ორი არა, - ბევრი, 
ფორე ისმოდა სწორედ ამ დროს გრძელი ტონიკით.

26.03.2015
წიწვებიანი პომიდორი
ლექსის დაწერა მინდოდა და პომიდორი მეზმანა,
განზე გავდექი მთვლემარე და დავაკვირდი სამივეს:
პომიდორს, მუზას და ჩემს თავს.
მუზამ მაშინვე დათმო და ხვალისათვის გადადო,
პომიმდორმა კი, იმძლავრა და მასში წიწვები ჩაერჭო, 
ჩემი თავი კი, უკვე თითქმის მძინარე,
თან გახალისდა და ცოტაც გაოცდა, 
დაყნოსა ფიჭვისა და ტომატის სუნი,
მუზას გაჰხედა, რომლის კონტურიც უკვე ქრებოდა
და მიხვდა, რომ წიწვებჩარჭობილ პომიდორზე
სამხიარულოდ გვერდით უკვე არავინ ჰყავდა.
მაშინ მივბრუნდი საკუთარ თავთან, 
ცოტა სიბრაზით, მაგრამ მაინც იმედით
და ჩამეძინა მგონი უსიზმროდ;
მხოლოდ ტომატისა და ფიჭვის სუნი,
გა-დარჩა საგნად, რომელსაც ახლა 
მიხედვა უნდა.

13.06.2015
მეოთხე წერილი მურმანს„grin“-Emoticon 
გთხოვთ მომიტანოთ უკვდავების წყალი, დალევა არა, - მხოლოდ ხელების დაბანა მინდა. 
ონკანის წყალმა მხოლოდ კანი გამიუხეშა. 
ცამეტ ლექსს ვეძებ უკვდავებისთვის და რომ მგონია უკვე ვიპოვე, 
ყოველი თვის ცამეტ რიცხვში კენტად თუ წყვილად ზოგს ისევ ვკარგავ. 
და თუ ხელები სუფთა მექნება, 
მაშინ ამ ლექსებს, 
როგორც ყურძნის მტევნებს კარგად დავიჭერ ამ თვის ცამეტში 
და იმ თვის ცამეტში თქვენ უკვე უკვდავებას იხილავთ თქვენს წინ.

17.10. 2015
ორნი
ვარდი, არა ჰაფეზის, - არამედ ალდის,
ჩავდე,- არა პრუდონის, არამედ იკეის ჭურჭელში,
მაგრამ, თაიგულიდან ავიღე ორი, 
მათ ორივეს ორი სიტყვა ვუთხარი მხოლოდ
და გავდგი გარეთ. არა ჩემს სახლში. 
(მე საერთოდ არა მაქვს სახლი)
დანარჩენები ჩავდე ლარნაკში,
იმ თეთრ ლარნაკში, 
რომელიც მადლობის ნიშნად მაჩუქა ოლგამ.
სულ ყველა დაჭკნა, როგორც ჭკნება თავის დროზე 
ალდიში ევრო და ოთხმოცდაცხრამეტად ნაყიდი ვარდი. 
ის ორი კი ისევ ლამაზი დგას და ალბათ ინახავს სიტყვას?
სიტყვას რომელსაც დათქმული დრო აქვს.




17.10. 2015
მოხურულ კარში
მოვგროვდით ერთად ისევ ისე, როგორც ყოველთვის, - მე და ჩემი სიტყვები მოხურულ კარში, 
ვსხედვართ პირისპირ და შევცქერით ისევ ისე ერთმანეთს ჩუმად,
ყველა ვიღიმით.
თანაბრად წრეში, როგორც ყოველთვის, წინადადების და სტიქონის მიღმა.
(ამ დროს ხშირად, გარეთ ქუჩაში ავტობუსი როგორც სტრიქონი ჩაივლის ხოლმე)
ის ერთი სიტყვა, ისევ ისე, როგორც ყოველთვის, დგება და მიდის. მას ყოველთვის აცილებს მეორე სიტყვა. 
ამის შემდეგ ქრებიან ხოლმე, ეს მოგროვილი სიტყვები წრიდან. 
არა ერთბაშად, ხან ასე, ხან ისე… მაგრამ მგონი იმედით.
ამ დროს არ ვიცით, ის ერთი სიტყვა მართლა წავიდა თუ მხოლოდ გაქრა.
არ ვკითხავთ მას, როცა ხვალ ისევ, როგორც ყოველთვის აქ მოვგროვდებით.
მე მგონი რაინჰოლდ გლიერიც სიტყვებთან ერთად უსიტყვოდ იჯდა.

 












30.10.2015
ჰამლეტი, ოფელია და მე (g.g.)
დავდივარ და დამდევს ეს to be or not to be.
შავი ჩექმები აცვია და ძირს დაყრილ წიგნებს შორის აბიჯებს,
გარშემო დასდევს ფარფატით
love, love, love, რომელსაც
სიჩქარეში ეკვრება სუნთქვა და თავის შიფონის კაბას აბიჯებს.
ცდილობს გაუსწროს წინ to be-ს,
რომ ჩაჰხედოს თვალებში or not to be-ს.
თითქოს ეს lucky მომენტი
შეკითხვას გაჭრის to be-სთან.
განზე გავდექი, მინდა რომ ვნახო,
თუ ჩამივლიან,
ეს ორივენი და სხვა ყველა wishes.
და სწორედ ამ დროს ხმა გავიგონე,
ფეხის დადგმისას Love -ს კაბის კალთას მოეხა.
მათ ჩამიარეს და სხვაც არავინ არ ჩანს გარშემო
ახლა ვდგევარ და მიჭირავს ხელში,
ეს ვარდისფერი ქსოვილი- wishes.



13.11.2015
სიმღერა "13" -ზე ასო "ჭ"-ს გარეშე 
ნანა, ნენა და რანინა
მინდოდა რაღაც მეკითხა
13 რიცხვის შესახებ.
ჩემი მგზავრობა დაიწყო
რომელიც 7 დღეს გაგრძელდა ;
ჩემი შეკითხვის 4 სიტყვას
თან ახლდა 2 რაინდი.
ყველა ის სიტყვა რომელიც
ჩემი შეკითხვით მოგროვდა,
გზის პირებს აყუდებულნი
თვალს გვაყოლებდნენ მდუმარედ,
მე,-ჩემს შეკითხვას
და 2 რაინდს,- შავი სამოსით ცხენებზე.
სიჩუმე იდგა მცხუნვარე,
თუ მზისგან ჩაჩუმებული
თიხა, ქვები და ნიავი.
ჩემი ქალაქი შორს დარჩა და
შენს ქალაქში მოვედი,
ნანა, ნენა და რანინა.
აი აქ ვდგევარ, კარებთან
შეკითხვითა და პასუხით,
ნაბიჯი რჩება, ეს ბოლო,
იქნებ გადავდგა 13 -ში.
 (გ.გ.)













29.11.2015
როცა ვერელი ქუჩის კატა ორშაბათს საღამოს მღერის
თქვენ ხომ არ იცით,
რომ-
-არც ერთი სიტყვა არაა სწორი,
მან მოგატყუათ, როცა გითხრათ,
რომ -
"დასაბამიდან იყო სიტყვა".  
მას მერე სტყუით,
როცა
სიტყვებით რაიმეს გამოთქმას ცდილობთ,
როცა
სიტყვებით ღმერთთან მისვლას ცდილობთ,
როცა
ვითომ გჯერათ, რომ "ღმერთი იყო სიტყვა".
როცა
ჩემს სათქმელს კნავილს ეძახით,
როცა
სიკვდილთან სალმის თქმა გიჭირთ.

03.12.2015
იყო- არ იყო
იყო და არა იყო რა,
იყო თუ არა იყო რა?
რა არის მაშინ, თუ იყო?
და თუ არ იყო, მაშინ რა იყო?
თუ მე ვიყავი და არ ვიყავი,
თუ შენ იყავი და არ იყავი,
თუ
იყო და არა იყო რა?
"ახლა როცა ამ სტრიქონს ვწერ.."
უკვე იყო თუ არა იყო რა?
ეს ჩვენი ზღაპარი,
რომელიც ყოველთვის ასე იწყება:
"იყო და არა იყო რა",
მერე მთავრდება.
"ჭირი იქაო და
ლხინი აქაო",
მაშინ სად არის ეს იყო-და- სად არა იყო რა?
"ახლა როცა ამ სტრიქონს ვწერ"
იყოს მაშ ლხინი
და არსად ჭირი,
იყოს ზაფხული და შემოდომა,
გაზაფხულსა და ზამთარს შორის,
ქატოც და ფქვილიც,
თესლიც და ყვავილიც,
აქ იყოს და არა იყოს რა!

03.12.2015
Freedom

ოსარ, ოსარ!
-ეძახის იოჰან ვოლფგანგ,
ოსკარ პიტერსონს,
მაგრამ არ ესმის ოსკარს
რახან "კ"-მ ამ სახელიდან ისკუპა და იქვე კუთხეში მიყუდებუბლი მოკაკვული ხითხითებს.

როგორღაც ისე მომხდარა, რომ ჩვენს დიდ გოეთეს
პიტერსონის
Hymn to Freedom
მოუსმენია,
და უნანია, რომ თავის დროზე შუბერტის ნამღერს
ნოტებს მასთან გაგზავნილს
ათას რვაას ტექვსმეტი წლის 17 აპრილს,
მხოლოდ დაჰხედა, დუმილით შეხვდა.
იმის მაგივრად რომ ხმას აუწიოს,
და ოსკარს კარგად ხმა მიაწვდინოს,
"კ"-ს უბრიალებს თვალებს
და მის თავის ადგილზე მიჩენას ცდილობს.
ო სარ, ოსანა!
ოსკარ, ტრემოლო, გლისანდო
Hymn to Freedom,
ოსანა!










17.12.2015
კვანტ კვინტა. იგივე კვატია
ჰმ, აღმოვაჩინე სინქრონულობა.
(ხომ იცით, რომელიც ასე ფასობს წყვილების ფიგურული სრიალის დროს.)
ორი საგანი, თუ ორი წვეთი, ან იქნებ არის ორი ამბავი ერთად,
ორი ხმა, ორი დაცემა.
ეს გავდა (თუ იყო) კვინტას,- ერთდროულ ბგერებს,
ლა და მი,
რომელთა შორის სიცარიელეყველა ამბებით სავსე ქანაობს,
ისე როგორც ეს საერთოდ კვინტას სჩვევია.
(აქ ახლა მთვარის ხსენება,
ჩაახშო ამ საშინელმა-
"მე რა მამღერებს,უძირო ზეცა, ზამბახის ფერიიი.."
-როგორც ხომ გახსოვთ, "გოლოს-ამერიკის" შიშხინის ხმა.)
ერთ-დროულობა თურმე სულ სხვაა
ვიდრე აკორდი ლა დო და მი.


03.01.2016
ღამის რჩევები, ან როგორც ახლა მოდაზე იტყვიან:
"ინდეგრიენტი"

ლურჯი კარიბჭე,
ნარინჯისფერი ცა,
იასამნისფერი გზა
და ვარდისფერი სინათლე,
-აი ეს დახატეთ თავში,
შემდეგ ეს თავი დაფშვენით 
ორივე ხელის მაგრად მოჭერით,
(გაგიწურიათ ფხალი ოდესმე?)
დაიხედეთ ფეხებთან და
თქვენ დაინახავთ ქვიშას, 
პატარა, მინი უდაბნოს,
ახლა შიგ ჩასვით პატარა აქლემების ქარავანი,
და თუ ცოტა გზასაც გააგრძელებთ
მალე ფატა მორგანასაც იხილავთ.
ამ დროს არ ვიცი 
ღირს თუ არა იმაზე ფიქრი,
რომ თქვენ თავი აღარ გაქვთ,
-ის დაფშვნილია და ქვიშად არის ქცეული

11.01.2016
ზოგი რამ ტ-სზედ
ტ-ზე ვიცი ბევრი სიტყვა, თუნდაც "ტორტი სატიტულო",
და თუ "ტვინი" არ მუშაობს, 
- ტ-კლაც და დგლაც!
ტ, - რომელიც წრის დასასრულს
გამობანტეს (თუ დააბეს?) რვიანით,
შემოგვცქერის Tête-à-Tête
წრიულად მრბოლი კითხვებით:
როგორ ხარ?
კარგად?
რატომ?
რომელი?
როდის?
რამდენი?
და კიდევ:
"კაცია-ადამიანი"?
ყველა ამ კითხვას
ერთად გამოკრულს
რვიანით ბანტად,
ბესიკმა ბაღში
(ტანო-ტატანო!)
"ვაჰ, სიცოცხლეო უკუღმართოვო",
- შესჩივლა სევდით.

14.01.2016
პრელუდია ფუგის წინ (სუპის ჭამის წინ)
გუშინ გაგვიტყდა თეფში,
ნამსხვრევები ჩავყარეთ ნაგვის ყუთში.
როცა გვიტყდება სიტყვა
მას ვერ ვყრით
ასოების სიჯიუტის გამო.
ისინი თანახმა არიან
კვლავ შეკოწიწდნენ
თუნდაც გაბზარულ სიტყვად
მზად არიან გადაეშვან
ლაყბობის მორევში,
იმედით, რომ
სადმე რომელიმე ასოს მოხერხებით
(მაგალითად ქ)
გამოედონ ხავსს.
სიტყვა "ხავსს"
დაწერენ თავად
და მას შორიდან კარგად დასანახად
ასევე ხასხასა "მწვანედ" აქცევენ.
მე ხანდახან ასო-ასო დაშლილი მდინარეში ვცურავ,
კი არ ვცურავ, - წყალს მივყვები,
ხანდახან ამ დროს დამნათის მთვარე,
ხანდახან დღეა, მაგრამ ბურუსი ორივე ნაპირს ფარავს.
რახან ვარ რატომღაც სიტყვა,
შეკრებილი ასოებით,
რომელიც მუდამ და მუდამ
ახლიდან იწერება.

17.01.2016
ნაწყვეტები სავსე მთვარის ღამის სიზმრიდან
(ცხრათავიანი 

დევის გარდაცვალების შემდეგ)
შემდეგ: ...
შუაგულ მინდორში ჩამომსვეს,
და ხელში დევის ნაქონი ხანჯალი მომცეს.
გარშემო ნისლის ფთილები
სიჩუმის ხმაზე ირხევა.
შემდეგ… :
ამ ხანჯლით გავფატრე ნისლი,
და დადინებული ბლანტი ნაღველი
სადღაც ჩემს უკან დარჩა.
ვხედავ: ლურჯ ცას და თვალისმომჭრელ მზეს.
ჩემს, ცასა და მზეს შორის
მყოფ ბრჭყვიალა ჰაერს
ვისუნთქავ ფრთხილად.
ნაბიჯს კი ვერ ვდგავ,
რახან ახლა ჩემს ქვეშ სქელი თეთრი ღრუბელი
ყველაფერს ფარავს.
შემდეგ…:
ორი მხედარი მახლდა
ნისლს დარაჯობდნენ ჩემს უკან.
მგონი რომ საზღვარს იცავდენენ
ზმანებასა და ზმანებას შორის.
და
ვიხსენებ მოსვლას, მინდორზე დგომას და აი ამ ხანჯლის მოცემის მომენტს.
ამ დროს ვამჩნევ, რომ ეს ხანჯალი ჩემი ხელიდან ნელნელა ქრება.
შემდეგ:…